TEKİR KEDİ... NAZLI KÖPÜŞ... BOZ EŞEK... VE DİĞERLERİ...

İnsanların varoluşundan beri özellikle at, deve, eşek gibi hayvanlar onların işlerini kolaylaştırmış, bir kısım hayvanlar da; derisi, eti ve sütüyle insanlara yararlı olmuştur.

Günümüzde de bazı evcil hayvanlar insanlara arkadaşlık etmekte, ev ortamında onlarla birlikte yaşamaktalar.

İşte; ben de bugün evcil olsun ya da olmasın hayvanlarla ilgili bir durumu ( bilmeyenler için ) açıklığa kavuşturmak ve hayvanlarının ölmesi sonucu, onların arkasından diledikleri bir temennileri hakkında yazmak istedim.

Annemin aşırı titizliğinden ve bir hastalık kaparız korkusundan dolayı hayvanlara dokunmamızın dahi yasak olduğu bir ortamda büyüdük erkek kardeşimle. Ama kardeşim bu konuda; ( Ankara'nın bağlık bahçelik olduğu zamanlarda doğan, kedi ve köpek gibi hayvanlarla kırlarda koyun koyuna yatan, onlarla bir hayli haşır neşir olan ) babamıza çekmişti. Onun gibi özellikle bazı hayvanları çok seviyordu.

Annemi ilk olarak süs balıkları beslemeye ikna etmiş ve eve bir akvaryum kurmuştu. Fakat balıklara bakamayınca bu sevdasından vazgeçmek zorunda kalmıştı. O zamanlar çocuk kalbimizle bir balık ölünce bile nasıl üzülürdük, içimiz acırdı.

Kardeşim daha sonra köpek beslemeye karar vermiş, nereden bulduysa bir gün bir yavru getirmişti. Evimizin kapısının önüne bir yuva yapmış, ismini de ''Duman'' koymuştuk. Fazla dokunamasak da çok seviyorduk.

Aradan kısa bir zaman geçmişti ki okuldan eve geldiğimiz bir gün Duman'ı göremedik. Yoktu.

O yıllarda Ankara'nın yakınlarındaki köylerden traktörleriyle gelen üzüm satıcıları olurdu. Ve annem yavru köpeğimizi o satıcılardan birine vermişti. Çünkü biliyordu ki uzağa gidecek ve dönemeyecekti. Kardeşimle çok ama çok üzüldüğümüzü hatırlıyorum.

Yıllar sonra erkek kardeşimin kendi evini kurduğu zaman bir köpeği daha oldu. Fakat o da bir trafik kazası sonucu öldü. Yine aynı üzüntüyü yaşamıştık. Bu duyguyu, hayvan besleyenler iyi bilirler.

Onlar konuşamasalar da aileden biri gibi olurlar, okuldan ya da işten dönmenizi bekler sizi sevinçle karşılarlar. Sadece sevmek ve sevilmek isterler. Ve her canlı gibi de zamanı gelince yaşamları son bulur.

Ne yazık ki bazı hayvan severler, onları kaybedince rahmet diliyor ya da hayvan öldükten sonra onları ''Rahmetli Tekir kedim, Rahmetli Samurum ya da Karakaçanım'' gibi ifadelerle anıyorlar. Bu ifadeleri özellikle sanal ortamda çok kez gördüm, gerçek hayatta da duydum. Kötü bir şey mi? Değil... Fakat abes... Doğru değil.

Çünkü hayvanlar günahlardan sorumlu değillerdir. Yani o özelliklerle yaratılmamışlardır. Günahlarından sorumlu tutulmak sadece insanlara ait bir durumdur. Ölen yakınlarımıza rahmet dileyerek Allah'tan onlar için öteki dünyada iyilik isteriz.

Evcil hayvanlarını kaybeden kişilerin üzüntülerini çok iyi anlıyorum ama onlara rahmet dilenmesini bu nedenle gereksiz buluyorum.

Yaşadığınız ortamlar uygunsa bir hayvana sahip olmak keyifli olabilir. Tabii onların insanlara göre kısa ömürlü olduğunu da kabul etmek; onların günah, cennet, cehennem gibi kavramların dışında kaldığını ve öldüklerinde de rahmet dilenmeyeceğini bilmek gerekiyor.

Sokaklarda yaşayan can dostlarımızı da unutmamak, mümkünse onların da yiyecek ve su ihtiyaçlarını karşılamak dileğiyle, sağlıcakla kalınız.